De chinese vechtkunst hebben een lange geschiedenis. De beginselen bestonden al enkele duizenden jaren voor onze jaartelling. In de loop van de tijd is de vechtkunst aangepast, uitgebreid en verbeterd. De ontstaansgeschiedenis van de chinese vechtkunst is echter erg onduidelijk. Er is in de loop van de eeuwen niet veel opgeschreven over de chinese vechtkunst. Tot de twintigste eeuw zijn er geen pogingen gedaan om zaken goed vast te leggen voor het nageslacht. Vermeldingen over de vechtkunst in geschiedkundige verslagen zijn klein van aantal en lang niet altijd goed gedetailleerd. De informatie is dus voornamelijk mondeling doorgegeven. Door de eeuwen heen is deze informatie vertroebelt door verzinsels, leugens, overdrijvingen etc. De meest gebruikte "legende", die gebruikt wordt als onstaansgeschiedenis is de volgende. Een indiase monnik Bodhidharma(Ta mo) kwam naar China en introduceerde daar het Zenboeddhisme. Uiteindelijk kwam hij aan bij de Shaolin(=Sao lim= Siu lam) tempel. Daar begon hij de monniken oefeningen te leren om, naast het vele mediteren, gezond te blijven en om zich te kunnen verdedigen. Uit deze oefeningen ontwikkelden de monniken een vechtkunst, het Shaolin Kung Fu. Na de vernietiging van de tempel bleven er vijf monniken over die daarna de vechtkunst over het land verspreidden. Dat is in het kort de legende waarover men meestal leest. Vechsporten bestonden al voor de Shaolin Tempel en ten tijde van de tempel werd het ook buiten de tempel al beoefend. Mensen moesten zich immers verdedigen tegen anderen met slechte bedoelingen. In de loop van tijd zijn deze methodes verfijnt en verspreid over heel China. Het leger heeft hierin een grote rol in gespeeld. Door de populariteit van de verhalen rond Shaolin probeerde men vaak een link te leggen naar de tempel. Om zo een graantje mee te pikken van deze "hype". Vandaar dat in legendes en namen van stijlen vaak het woord Shaolin voorkomt.